Şevket Yusuf Tekindor
Keçiören’de bugün kullanılan Gazino adı, Mayıs 1931’de hizmete açılan Keçiören Köy Gazinosu’ndan geliyor. Bir dönem bölgenin sosyal yaşamında buluşma yeri olan tesisin binası yıkılsa da adı duraklarda ve ulaşım kayıtlarında yaşamayı sürdürüyor.
1930’larda bağ evleri ve bahçeleriyle bilinen Keçiören, Ankara’nın merkezindeki yoğunluktan uzaklaşmak isteyenlerin tercih ettiği bir bölgeydi. Ankara Belediyesinin mülkiyetindeki Köy Gazinosu, bu yıllarda insanların bir araya gelebileceği sosyal tesis ihtiyacını karşılamak üzere açıldı.
Bağlık bölgenin sosyal buluşma noktası
Tarih araştırmacısı Turan Tanyer’in arşiv belgelerine dayandırdığı bilgilere göre Keçiören’de bağ evi bulunanlar arasında Fevzi Çakmak, Rauf Orbay, Recep Peker, Kâzım Özalp ve Celâl Bayar da vardı.
Tek katlı gazino binasının çevresinde geniş bir bahçe, ağaçlar ve oturma alanları bulunuyordu. Tesis yazın açık havada, kışın kapalı bölümde hizmet veriyordu. Aileler çay ve kahve içip sohbet ediyor, radyodan haber ve müzik dinliyordu. Gramofondan taş plakların çalındığı mekânda dans edenler de oluyordu. Zamanla yemek servisi, orkestra programları ve farklı sosyal etkinlikler de gazinonun faaliyetlerine eklendi.
1935’te kurulan Keçiören Kulübü, gazinonun sosyal ve kültürel çalışmalarında rol aldı. İşletme Gazi Orman Çiftliği’yle bağlantılı yürütüldü; çiftlikte üretilen süt, peynir ve diğer ürünler gazinoda sunuldu.
Atatürk 1935’te gazinoya uğradı
Tanyer’in aktardığı dönemin gazete haberine göre Mustafa Kemal Atatürk, Mayıs 1935’te Ankara’da yaptığı bir gezinti sırasında Keçiören bağlarındaki gazinoya uğrayıp bir süre dinlendi. Ziyaretin basında yer alması, mekânın yalnızca mahalle sakinlerinin değil, başkentin sosyal yaşamının da tanıdığı bir yer olduğunu ortaya koyuyor.
Ulus’tan Keçiören’e otobüs ücreti 30 kuruştu
1935’te Ulus Meydanı ile Keçiören arasında çalışan otobüslerin seferleri artırıldı. Sabah erken saatlerden geceye kadar yapılan yolculukların ücreti 30 kuruştu. Gazeteci Nasuhi Baydar da aynı yıl Keçiören’i anlattığı yazısında gazinonun bahçesinden, yiyeceklerinden ve müzikli ortamından söz etti.
Bina yıkıldı, Gazino adı kaldı
Keçiören Köy Gazinosu 1950’li yıllara kadar bölgenin sosyal yaşamında önemli yer tuttu. Ankara’nın büyümesiyle bağ evlerinin yerini apartmanlar, patikaların yerini yollar aldı. Tarihî bina 1953’te onarıldı; sonraki yıllarda yıkıldı ve bahçesi park alanına dönüştürüldü.
Bugün EGO Genel Müdürlüğünün ulaşım kayıtlarında Pınarbaşı Mahallesi’ndeki Gazino otobüs durağı bulunuyor; 421-7 numaralı hattın adında da Keçiören Gazino ifadesi yer alıyor. M4 metro hattındaki istasyonun adı Şehitler olsa da teknik belgelerde eski proje adı Gazino olarak geçiyor. Böylece Gazino adı, resmî mahalle adından ziyade Keçiören’de kullanılan tarihî semt ve durak adı olarak varlığını sürdürüyor.
